Ούτε η πιο ευρηματική δημοσιογραφική φαντασία δεν θα έβρισκε ένα σενάριο που θα συνοψίζει μέσα του τις παθογένειες και κακοδαιμονίες του Ηρακλείου, καλύτερα από την υπόθεση με τις, διαβόητες πια, στάσεις λεωφορείου. Τίποτα δεν της λείπει, τα συνοψίζει όλα με θαυμαστό τρόπο.
Βασικός αστικός εξοπλισμός που λείπει, ασυνεννοησία μεταξύ των αρμοδίων, πρωτοβουλίες χωρίς καμία συνοχή, προχειρότητα και ασχήμια, αδιαφορία για το αστικό περιβάλλον, αντεγκλήσεις κατόπιν εορτής και στο τέλος ο απορημένος πολίτης-δημότης-επιβάτης, να μην μπορεί να βγάλει άκρη…
Ξεκινάμε από το στοιχειώδες, η πόλη στερείται στάσεις για το κοινό των αστικών λεωφορείων. Η ευθύνη για αυτό ανήκει πρωτογενώς στον δήμο, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν τα κατάφεραν ως τώρα οι δημοτικές Αρχές, δεν βρήκαν τα χρήματα, έχασαν ανάλογα προγράμματα, έβαλαν άλλες προτεραιότητες, τι να πρωτοπρολάβουν να κάνουν σε μια πόλη που αγκομαχά να αναπτύξει υποδομές σε ρυθμό σχετικά ανάλογο με την ανθρωπογενή ανάπτυξη;
Όλα παίζουν. Η πραγματικότητα είναι ότι στάσεις αληθινές δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά και το επιβατικό κοινό τις αποζητά συχνά.
Το Αστικό ΚΤΕΛ δέχεται τα παράπονα του κόσμου και για τον α ή β λόγο αποφασίζει να αναλάβει πρωτοβουλία και να εγκαταστήσει κάποιες έστω στάσεις σε συγκεκριμένα σημεία. Επαινετή η πρωτοβουλία, να τα λέμε όλα. Από την ιδέα όμως ως την υλοποίηση, το πράγμα θέλει ένα τρόπο.
Τι κάνει το ΚΤΕΛ; Παραγγέλνει κάπου κάποια κουβούκλια και τα πακτώνει σε σημεία που επιλέγει, χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση, χωρίς να έχει ληφθεί έγκριση, χωρίς οποιαδήποτε μελέτη και συμφωνία με τον δήμο και άλλες υπηρεσίες που εμπλέκονται.
Δεν γίνονται έτσι σωστά τα πράγματα, είναι προφανές. Το σωστό θα ήταν, εφόσον είχαν λάβει μια τέτοια απόφαση, να αποταθούν στη Λότζια για να βρεθεί ένα πλαίσιο συνεργασίας, να προχωρήσουν συντεταγμένα, έστω για τις όσες στάσεις είχαν τη δυνατότητα να αναλάβουν. Να υπάρχει μια βασική συνεννόηση, ένας σχεδιασμός, επιλογή ενός σχεδίου που εξυπηρετεί τις ανάγκες και ταιριάζει στην πόλη, και να έρθουν και οι απαραίτητες εγκρίσεις.
Ο δε Δήμος Ηρακλείου, αφού είχε λάβει ενημέρωση για την πρόθεση του ΚΤΕΛ, όφειλε να έχει κινητοποιηθεί για να προλάβει αυτή την εξέλιξη. Χρειάζονται πιο γρήγορα ανακλαστικά, η κατασταλτική αντίδραση είναι πάντα πολλαπλώς πιο δύσκολη και ατελέσφορη από την πρόληψη μιας αρνητικής εξέλιξης.
Κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της υπόθεσης, αν οι στάσεις θα ξηλωθούν ή θα απομείνουμε με αυτή την ομορφιά μπροστά στον Άγιο Μηνά και σε κάποια άλλα σημεία -χωρίς να αναφερθώ στα ζητήματα προσβασιμότητας. Αλλά «εκ του όνυχος τον λέοντα»…
Αν δεν μπορούμε να βάλουμε το ένα πόδι μπροστά απ’ το άλλο σε ένα τόσο απλό και βασικό ζήτημα, τότε πώς θα λύσουμε τα μεγάλα και απείρως πιο απαιτητικά;
Το Ηράκλειο είναι μια πόλη που μεγαλώνει και πληθαίνει διαρκώς. Ήδη τα αυτοκίνητα μάς πνίγουν και η κυκλοφορία δυσκολεύει μέρα με τη μέρα. Πώς θα «δούμε» το μέλλον, πώς θα καταφέρουμε να σχεδιάσουμε τις αναγκαίες παρεμβάσεις που θα κάνουν την πόλη βιώσιμη σε βάθος χρόνου;
Σήμερα έπρεπε να έχουμε ήδη το στρατηγικό σχέδιο για την κυκλοφορία στο Ηράκλειο του 2050 και 2060. Αντ’ αυτού τσακωνόμαστε για το πού και πώς θα μπουν τέσσερις-πέντε στάσεις λεωφορείου.
Επειδή η πόλη δεν είναι λεωφορείο, είναι η καθημερινότητά μας, η ζωή μας, και δεν μπορούμε να πατήσουμε το κουμπί και να κατεβούμε στην οποιαδήποτε στάση, πρέπει να γίνουμε όλοι λίγο πιο σοβαροί, έτσι γι’ αρχή. Φτάνει πια με την αποθέωση του αυτονόητου και την επικοινωνία του βασικού.
Ο στρατηγικος σχεδιασμός και η οργάνωση δεν είναι σέξι και εντυπωσιακά στοιχεία στη διακυβέρνηση. Είναι όμως αυτά που έχουν το μεγαλύτερο και βαθύτερο αποτύπωμα στη ζωή των ανθρώπων. Είναι αυτά που φτιάχνουν ή χαλάνε την καθημερινότητά μας με μύριους τρόπους.
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το ανεπαρκέστερο αγαθό στην πολιτική είναι το χρήμα. Δεν συμφωνώ. Το πιο σπάνιο υλικό της διακυβέρνησης είναι ο χρόνος. Φτάνει με τις στάσεις. Να πατήσουμε γκάζι…