Μπορεί να πέρασε στα «ψιλά» των ειδήσεων τις προηγούμενες ημέρες, είναι όμως μια από τις λαμπρές εξελίξεις – και μακάρι κάποτε να πάψει να είναι καν είδηση.
Λίγες μέρες νωρίτερα, στη διάρκεια αγώνα μπάσκετ του Ερμή Σχηματαρίου με τη Μεγαρίδα, ο προπονητής της πρώτης ομάδας έβαλε στο παρκέ έναν αθλητή στο φάσμα του αυτισμού, ο οποίος έπαιξε και συγκίνησε.
Στην ανακοίνωσή της η ομάδα μίλησε για «ήττα εντός προγράμματος σε αγώνα που κέρδισε το μπάσκετ», ενώ τα μέλη της αποτύπωσαν τις στιγμές που προηγήθηκαν με τις φράσεις: «Οταν βλέπεις ένα ολόκληρο γήπεδο να χειροκροτά τον Παναγιώτη Τζαβέλλα, το καμάρι μας, τότε τι σημασία έχουν τα αποτελέσματα; Για εμάς σήμερα κέρδισε το μπάσκετ ακριβώς γιατί ένα παιδί, ένα δικό μας παιδί, χάρηκε μέσα από το μπάσκετ και όλοι μαζί, φίλοι και αντίπαλοι, για 40 αγωνιστικά λεπτά και μόνο, ζήσαμε μια μοναδική στιγμή!».
Θα μπορούσε να πει κανείς πως η παραπάνω είδηση αποτελεί την καλύτερη «εισαγωγή» για τη 2α Απριλίου, παγκόσμια ημέρα για τον αυτισμό. Μια ημέρα που έχει σκοπό να ενημερώσει την κοινή γνώμη τόσο για τη διαταραχή αυτή όσο και για τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία έτσι ώστε να σβήσει σιγά-σιγά ο κοινωνικός αποκλεισμός.
Ο όρος «διαταραχή αυτιστικού φάσματος» (ΔΑΦ) περιγράφει μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που δημιουργεί μια σειρά από δυσκολίες, οι οποίες δεν εμφανίζονται με την ίδια αναλογία και την ίδια βαρύτητα.
Συνήθως, τα άτομα που είναι στο φάσμα του αυτισμού έχουν ιδιαίτερες ικανότητες. Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι τις έχουν όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού (προφανώς εξαρτάται από τον βαθμό αυτισμού) ούτε ότι ο καθένας τις έχει όλες συγκεντρωμένες.
Πολύ συχνά, οι ικανότητες συνδέονται άμεσα με τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά τους. «Οι άνθρωποι στο φάσμα έχουν πολύ ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, τα οποία αν βρεθούν με μια κατάλληλη υποστήριξη και μπορέσουν να τα χρησιμοποιήσουν, θα τους είναι πάρα πολύ χρήσιμα για αργότερα» λέει στο «Βήμα» η ψυχολόγος Μαρία Ηλιοπούλου, πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου για το Σύνδρομο Asperger και μητέρα παιδιού με Asperger.
Ακρίβεια και επιμονή
«Οι αυτιστικοί» επισημαίνει «συνήθως διακρίνονται για την ακρίβεια και την επιμονή τους, την προσοχή στη λεπτομέρεια, την αξιοπιστία τους. Μπορούν να εστιάσουν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν ή σε αυτό που τους απασχολεί – και γι’ αυτό πολλές φορές έχουν υψηλή απόδοση και εξειδίκευση σε πολύ συγκεκριμένους τομείς. Διακρίνονται για τη συστηματική σκέψη, που είναι πολύτιμη σε τομείς όπως η μηχανική, η πληροφορική».
Η κυρία Ηλιοπούλου αναφέρεται και στη δυνατότητα να βρίσκουν πρωτότυπες λύσεις σε πρακτικά και τεχνικά θέματα.
«Ακριβώς επειδή έχουν έναν νευροδιαφορετικό εγκέφαλο, αυτό τους δίνει μια άλλη οπτική του προβλήματος, σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο και αυτό τους οδηγεί σε λύσεις τις οποίες μπορεί να μη σκεφτούμε καθόλου εμείς οι νευροτυπικοί. Βλέποντας, επίσης, μια εικόνα, συνήθως παρατηρούν πράγματα που δεν παρατηρούμε οι υπόλοιποι, και αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να εντοπίζουν τα λάθη – ακριβώς επειδή έχουν διαφορετικό εγκέφαλο. Δεν αποσπώνται όταν προσηλωθούν σε ένα αντικείμενο, με αποτέλεσμα να είναι πιο αποτελεσματικοί σε κάποια πράγματα. Είναι αξιόπιστοι, τους αρέσει η ρουτίνα. Επίσης έχουν ένα ισχυρό αίσθημα δικαίου και είναι απόλυτα ειλικρινείς».
Η πλατφόρμα jobslink
Η κυρία Ηλιοπούλου αναφέρει επίσης το πρόγραμμα και την πλατφόρμα jobslink, στην οποία άτομα στο φάσμα του αυτισμού έχουν τη δυνατότητα να βρουν δουλειά. Μέχρι το τέλος του 2024 στην πλατφόρμα είχαν εγγραφεί 500 άτομα, από τα οποία τα 320 είχαν ενεργό προφίλ. Εκεί, ψυχολόγοι μέντορες τους βοηθούν τόσο στην προετοιμασία (σύνταξη βιογραφικού, συνέντευξη) και, εφόσον βρουν δουλειά, στην υποστήριξη τόσο των ίδιων όσο και του εργοδότη. Αυτή τη στιγμή καταγράφονται 90 εργαζόμενοι και 50 επιχειρήσεις, ενώ κάθε μέρα προστίθενται θέσεις εργασίας και εργαζόμενοι.
Παράλληλα όμως διοργανώθηκε φέτος και «ημέρα καριέρας» στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων, η οποία ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία.
Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν σιγά-σιγά, «όσο γίνονται γνωστά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους που τους εμποδίζουν να συμπεριλαμβάνονται σε αυτή την κοινωνία, όσο οι άνθρωποι μαθαίνουν και βλέπουν ότι το γεγονός ότι ο άλλος δεν τους κοιτάει, π.χ., στα μάτια, δεν σημαίνει ότι τους αγνοεί, ότι δεν τους συμπαθεί, ότι δεν καταλαβαίνει τι του λένε. Το ότι αργεί να απαντήσει στις ερωτήσεις τους δεν σημαίνει ότι δεν κατάλαβε ή ότι δεν θα απαντήσει. Σημαίνει ότι χρειάζεται έναν χρόνο επεξεργασίας διαφορετικό ακριβώς γιατί είναι νευροδιαφορετικός» καταλήγει η κυρία Ηλιοπούλου.
Η περίπτωση του Γιάννη
Στο πλαίσιο της ενημέρωσης για τον αυτισμό διοργανώθηκε την Κυριακή για 4η συνεχή χρονιά στη Βουλιαγμένη αγώνας δρόμου 5 χλμ., το Race for Autism Gr. Πρόεδρος και ιδρύτρια της ΑΜΚΕ Race for Autism Gr είναι η Αδα Σταματάτου, η οποία έχει γράψει και δύο βιβλία για το θέμα, ενώ διατηρεί και μια ιστοσελίδα στο Facebook περιγράφοντας «καθημερινές ιστορίες μιας μητέρας με τον ενήλικα αυτιστικό γιο της Γιάννη». Ο Γιάννης, 27 ετών σήμερα, είναι σε οικοτροφείο από τον Σεπτέμβριο του 2024.
«Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς τον Γολγοθά που ζούμε αν δεν έχει ζήσει με παιδί με αυτισμό βαριάς μορφής» λέει η ίδια στο «Βήμα». Από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης του γιου της με αυτισμό, η ζωή ήταν ένας διαρκής αγώνας. Από τα βήματα για την κατάκτηση της επικοινωνίας με τον Γιάννη που δεν μιλά, όπως γίνεται συχνά στους ανθρώπους που έχουν βαρύ αυτισμό («ο παιδοψυχίατρος από την αρχή εξηγεί ότι το σημαντικό δεν είναι η εκφορά του λόγου» λέει η ίδια «αλλά η επικοινωνία, το παιδί πρέπει να επικοινωνήσει με όποιον τρόπο»), από τον αθλητισμό που τη βοηθούσε να «αντεπεξέλθει στον εφιάλτη» και έπαιρνε μαζί της το παιδί, το οποίο επίσης ωφελήθηκε, μέχρι τις σημερινές προσπάθειες για να συνεχίσει να καταβάλλεται το επίδομα αναπηρίας του γιου της (το οποίο έχει κοπεί λόγω οικοτροφείου).
Μιλάει ακόμη για το έλλειμμα ενημέρωσης και βοήθειας. «Λαμβάνω καθημερινά μηνύματα στη σελίδα μου από γονείς που παίρνουν τη διάγνωση του παιδιού τους και δεν ξέρουν πού να απευθυνθούν, δεν ξέρουν τι να κάνουν» αναφέρει.
Πηγή: tovima.gr